Maison Gramophone

Over deze locatie

De tijd is niet aardig geweest voor Maison Gramophone, maar elke bladderende muur en verroeste hoek vertelt over een huis dat halverwege het leven bevroren is. Bloembehang krult weg van het pleisterwerk en vormt een griezelige mix van kinderlijke overblijfselen—een gehavende kinderwagen, een driewieler die in het puin leunt—en stillere tekenen van geloof, zoals een houten kruisbeeld en een beeld van de Maagd Maria. In de woonkamer staat een ooit rode bank naast een verroest metalen vat, terwijl een rommelige tafel nog steeds glazen, boeken en een fles bevat, alsof iemand tientallen jaren geleden gewoon is weggelopen. De hele plek voelt als een huishoudelijk stilleven dat door verwaarlozing is ontrafeld, waar zonovergoten ramen en een eenzame potzonnebloem het verval alleen maar scherper maken.

Details