Manoir Sanitol

Over deze locatie

Door de open houten deuren van Manoir Sanitol te betreden, laat je het overwoekerde veld en de wirwar van takken achter voor een somberheid die in het stof neerdaalt. Binnen zijn de kamers bevroren midden in het leven—een bureau bedolven onder papieren en gedroogde bloemen, een vintage CRT en stereo die vuil verzamelen naast verwelkte planten, en een paar sierlijke fauteuils die toekijken over een dode vogel op het gebloemde tapijt. Het licht dat door hoge, afbladderende ramen valt, tilt amper de schaduwen op van het verspreide puin en de verbleekte meubels. Buiten brokkelt de tweeverdiepingen tellende gevel van steen en baksteen af rond een vervallen veranda, en zelfs de traplift die op de met onkruid gebarsten treden is gemonteerd, lijkt zich neer te leggen bij het stille verval. Het is een huis waar elk oppervlak vertelt over vergeten toegankelijkheid en een stilte die minder aanvoelt als vrede en meer als overgave.

Details